Laten we samen schrijven,
aan ons nieuwe verhaal.
Dat stiekem niet zo nieuw is,
maar voortkomt uit een oude taal.

Laten we onszelf herdefiniëren,
de onzekerheid omarmen.
Al wandelend op ons pad
een ander verwarmen.

Laten we kijken hoe we samen
verder kunnen komen.
Hoe we met elkaar kunnen geven
hetgeen we hebben ontnomen

Aan hen die dat toekomt.
Aan zij die het nodig hebben.
Aan haar die dan kan leven.
En het ook aan hem te geven.

Laten we dansen,
alleen of met elkaar
Vieren dat we hier zijn,
ook al is het soms naar

Hetzelfde fuckin schuitje,
we zitten er allemaal in.
Dus gooi dat wantrouwen weg
en deel met mij je zin.

De zin voor het leven,
dat wat je gelukkig maakt.
En geen verhulde verhalen,
het mag schuren dat het kraakt.

Laten we eerlijk zijn,
Voor nu en altijd
Zetten we onze maskers af,
scheelt zeeën van tijd.

En laten we dan doen,
doen wat we kunnen.
Om te redden wat er te redden valt,
onze kinderen een leefbaar huis te gunnen.

Geïnspireerd door Charles Eisenstein met Climate, a new story