Je bent volgens mij vijf jaar.
In de Mall of the Netherlands,
we zagen elkaar daar.
Jij keek naar mij en ik naar jou.

Je was trots, zo trots als een pauw.
Om je nieuwe kleertjes.
Misschien met een unicorn of zelfs beertjes.
De tas was bijna groter dan jij,
maar je zou het zelf dragen, zo blij.

‘Wear the Change by H&M’
is wat ik zag op de tas.
En voelde me ineens heel verdrietig,
om wat ik las.
Want niets in die tas is verandering,
een moedig besluit of nieuwe verankering.

Het is greenwashing pur sang.
Uit lafheid of ze zijn bang.
Dat de winst zal zakken
of bekendheid zal afvlakken.
Met hun dominante aanwezigheid
en het hebben van schijt.

Schijt aan de wereld.
Schijt aan de mens.
Schijt aan natuur.
En het weigeren van duur.

Goedkoop, dat moet het blijven.
En hun legacy zal beklijven.
In stapels kleding ergens in de woestijn.
Het zal niet vergaan,
maar daar altijd zijn.

Meisjes van vijf trots op hun kleren.
Met leeftijdsgenootjes ver weg die het moeten ontberen.
Start met voelen H&M, het voelen van drang.
Want zolang jullie niets doen,
draagt dit meisje met trots haar eigen ondergang. 

** Tekst bij post/artikel over kleding woestijnen in Chili